O polvo do caminho

Pepe:

Ola:

Acabado, finished, finito, ce fini. A parte do camiño de Logroño a León, feita. Acabamos a última etapa deste grupo en León, cansados pero contentos.
Do último albergue, o de El Burgo Ranero. Decir que non cobran, simplemente dase un donativo. Esto pasou tamén no de Nájera e no de Santo Domingo de la Calzada. E sorprendente, tal como están hoxe en día as cousas, que haxa sitios para durmir que funcionen a base de donativos. Aínda que o camiño é outra cousa. Despois houbo varios albergues que cobraron tres euros, como o de Burgos. Noutros 5, i en algún 7. Bueno, non está mal.
Un tío de Irún, durmiu abaixo no salón do albergue, porque dixo que roncaba e non quería molestar arriba nas habitacións a ninguén. Un detalle.
A etapa de El Burgo Ranero a León eran 37,40 quilómetros. Tempo previsto 9 horas, 15 minutos. Levantámonos ás 5 e saímos ás 5:30 sen almorzar, porque non había ónde. Tomamos algo de froita ou unha barra de cereales e chocolate, e veña.
Non hai moito destacable. Saímos a un ritmo forte. O primeiro pobo, onde tíñamos pensado tomar un café, era Villarmarcos. Chegamos ás 7:30. Todos os bares pechados. Cachis. Cada ún arréglase como pode, outra barra de chocolate con cereais, algo de froita, auga. Juan non. Sacou un tremendo bocata da mochila...... si as miradas mataran...... ¡Qué envexa!.
Pasamos por Reliegos, disque alí caíu un meteorito fai poucos anos. Chegamos a Mansilla de las Mulas ás 9:30. Tomamos o esperado café. Facemos checking de cómo andamos. E a última etapa, non a vaiamos a fastidiar agora, faltando uns quilómetros. Levamos 18 Km. Estamos bastante ben. A Juan aparécenlle uns granos, aparte dunhas picaduras nos brazos que xa tiña estes días. Xa non sabes qué pensar, ¿mosquitos? ¿algunha alerxia?. Haberá que parar en algunha farmacia.
Seguimos andando, a xente saúdate normalmente por onde pasas. Sorprende si o pensas un pouco. Pasamos polo último pobo practicamente antes de León. Son ás 11:30. Faltan 8 quilómetros. Non parecen moito para unha etapa de 37, pero imos estar cansados, e o sol vai petar. Estamos animados, ¡We can! Tomamos un refrixerio.
Encontrámonos con algún cruce perigoso de carretera. Non debían estar así, si pasa tanta xente por alí. E unha estrada de moito tránsito. Así te encontras cruces polo camiño de xente que morreu alí. Algúns atropelados.
Eu vou escoitando música. Soa “Bendito Dios por encontrarnos en el camino....” (De Bendita tu luz, Maná - Juan Luis Guerra). Curioso. Subimos unha costa con moita pendente, son as 12:30. Acordámonos dun detalle do albergue de Terradillos: Nos estábamos no pasillo. O servicio era único, había duchas, lavabos, inodoros, todo xunto. Dende o pasillo oímos unha sonora “ventosidade” dun que estaba no water, e outro señor que estaba no lavabo, asustado, di: “¡Joder!” Salíulle da alma (e o outro do vientre). Rímonos abondo.
En fin, que chegamos a León sobre as 14:15 h (casi 9 horas de camiño). Chegoulle ben. Coa etapa de hoxe andivemos 304 quilómetros estes días. Non está mal. En total levamos andados 467,10 quilómetros, parece mentira. ¡Pero aínda faltan 308!
Buscamos o albergue, sellamos as credenciais. ¡Qué bonitas quedan con tanto cuño! Estamos contentos, pero bastante cansados, claro. Buscamos un sitio onde comer. Sacamos fotos diante do Parador de San Marcos. E pola tarde ímonos a un hotel con SPA. ¡Ala!, que ven merecido o temos. A última hora da tarde imos de viños polo Barrio Húmedo cos amigos peregrinos. Recomendado. Moitos sitios para tapear ben, moito ambiente. Pasamos un bo rato. O ano pasado terminamos tomando os viños na "Calle del Laurel" en Logroño, cuna do Rioja, e este ano no Barrio Húmedo. Mellor imposible.
Non marchamos sin visitar a Catedral (moi bonita). Aproveito para poñer unhas velas e para a última oración. E unha boa despedida. Tamén vemos a Casa de Botines (Gaudí).
Decir que nos estamos satisfeitos e orgullosos, pero hai moita xente que ten un gran mérito por facer o camiño. Coñecemos, a unha persoa que ten Párkinson Xuvenil. Uns ciclistas de Murcia cos que coincidimos pola tarde, encontráronse con un ciclista ó que lle faltaba un brazo e unha perna. Tamén viron unha persoa nunha bicicleta adaptada que levaba un cego de acompañante. Poñíanselle os pelos de punta cando nos contaban esto.
Acordámonos moito de Alex estes días, pero solo decirlle, ¡ÁNIMO! Que podes. ¡You Can!. Non confundir con “tu perro”. Este inglés…….
Bueno, amigos. Ata a próxima. Seguide enviando comentarios e botádelle ollada as fotos. Gracias por acompañarnos nesta aventura. Bicos. Chao!!!!!!!!