Pepe:
Ola!!! Bueno estou agora mesmo escribindo nun ordenador vello, que enrriba ten unha configuracion de teclado o reves, asi que olvidadevos dos acentos e de algunha outra letra. Pero o importante e que internet e gratis.
Onte dormimos en Terradillos de Templarios, que foi no seu dia posesion dos Caballeros del Temple. Casi na. Hai algunha exhibicion por aqui de Templarios de cando en vez. E un pobo pequeno, non ten nada.
Decir que onte abandonaron 2 personas das que estaban no albergue, por problemas fisicos. Asi esta a cousa. Unha delas era unha catalana que conhecemos estes dias. Cunha delas tivo que marchar unha parexa que facia o caminho xuntos.
Paco o valenciano non poido facer a paella que leva dias prometendonos, pero non habia dereito a cocinha no albergue. Nalguns hai, noutros non. Por certo, Paco queria ir ata Sahagun, e dixolle os japoneses que foran ali. A chica (son dous tios e unha tia, que saen nunha foto), non puxo boa cara. Dixollo porque Paco pensaba ir ata ala, pero o final non fomos. Cando o vexan vano canear, porque foron nada mais que casi 13 quilometros mais, pero despois de andar 26,70. Casi na. Meteronse un tute de la hostia porque llo recomendou Paco....... Ay ay. Estes valencianos son asi de brutos.
Espero que vos gusten as fotos. Por certo nalgunha sae a minha sombra, pero foi a acompanhante minha durante moitos dias, asi que tamen merece unha foto.
A etapa de hoxe foron 30,10 km., de Terradillos de Templarios a El Burgo Ranero. Saimos de Palencia, entramos en Leon provincia. Tempo previsto 7 horas e media.
Saimos as 6:30, tranquilos. Os primeiros 12 km non tes nada, nin pobos, nin nada importante que ver. Nesta parte fun tranquilo, lento. Disfrutando do Caminho en si, pensando. Juan, Paco e Ivan van rapidos. Eu o meu ritmo, quedeime atras.
A verdade e que foi unha etapa de soidade, ainda que non tan dura como outras anteriores. Levei a musica posta todo o tempo. Un pobo destacable e Sahagun. Pasado explendoroso. Creciu gracias o monasterio benedictino de San Benito, refundado no seculo XI por Alfonso VI. Pouco queda daquel conxunto, pero o arco da entrada esta ben (ver foto).
Andar e andar. Ai polas 12:30 douseme por entrar en Internet, co mobil. E a primeira vez que son capaz de entrar este ano no caminho. Cando vin os comentarios, levei unha alegria grande, e chegaronme a alma. Pero o de Gustavo emocionoume de verdad e non poiden conter as lagrimas. Menos mal que iba solo. Eu espero, desexo e pido, que se ponha ben, e supere esa mala racha. Tamen pido para que o caminho me faga ser mellor persoa, neste mundo dominado polo egoismo. Asi de claro. Eu, dende logo, vouno intentar. Solo espero seguir percorrendo o caminho da minha vida co mesmo espiritu deste Caminho de Santiago.
Bueno, ejem, ejem, que nos ponhemos tristes, e non e para eso. El Burgo Ranero (vaia nome, debia haber moitas arrans), pois e un pobo normalinho, coma todos estes. Entras pola "Calle Real". Curioso que sempre pases pola Calle Mayor, ou a Calle Real. Sempre. Pensei que iba chegar bastante tarde, ai polas 2 ou 2 e media. Ai pola 1 e algo vin o letreiro. Que alegria!. Juan xa estaba duchado. Non sei como fai, pero anda como unha moto. E despois di que eu estou dopado.
Por fin Paco fixo algo de comer. Como non habia paellera, fixo un espagueti que estaba de medo. O problema e que agora temos que facerlle nos unha queimada. A ver cando.
O albergue municipal esta bastante ben. Ten un hospitaleiro algo ronhon, pero despois e bo tio. Tiven que interceder para que deixara dormir fora a uns rapaces que non tinhan sitio. En principio non lles deixaba. Que podia vir a policia. Pero dormen detras do albergue.
Saudos a todos os que vedes o blog e a todos os que comentastes algo. Espero que sabado estemos por ai e xa falaremos. Dende logo a experiencia para min foi impresionante. Incluso non me importaria seguir uns dias mais. Non, non estou loco, pero penso que cando empecemos o ano que ven outra vez, imolas pasar canutas de novo. Pero bueno, hoxe vimos unha sudafricana, que leva 16 dias andando e ten os pes......
Un abrazo moi grande amigos.
Pepe:
Gracias a todos polos comentarios, e sobre todo polos ánimos que nos dades.
Onte en Carrión de los condes dormimos no albergue xestionado polas "Hermanas Agustinas del monasterio de la Conversión", ben, nunha habitación para nos os dous. Estaban en festas, como noutros pobos que pasamos. Vese que é un sitio con movemento, pero xa antes do siglo XIV había 12 igrexas e 12 hospitais. Destacan nel duas, a Igrexa de Santa María del Camino e a Iglesia de Santiago. Decir tamén que as monxas de Santa Clara fan uns dulces divinos, e nunca mellor dito.
Un inglés colgando na roupa dime "in this moment, I need my wife". Ríome e contesto: "no problem, we can". Dios, xa podo ir a Inglaterra........
Estivemos tomando algún refrixerio por alí con Jóse, vasco, David de Barcelona e Iván de Murcia. Jóse e David foron comprar vaselina á farmacia, é moi boa pos pés. Como Jóse levaba unha camiseta rosa, o farmacéutico puxo cara rara...... ja ja. Encontrámonos cos japoneses, repasamos a etapa de mañán. Enséñannos o libro que teñen das etapas, EMPEZA Ó REVÉS. A primera etapa está ó final do libro, porque van lendo de arriba para baixo e de dereita para esquerda. Curioso.
A verdade é que da etapa cheguei tranquilo, pero os pes pola noite estaban moi inchados, non sabía moito que facerlle. Boteille as cremas e a dormir. Pero costoume traballo de novo. Calquer picor dache ganas de saltar da cama e botar spray por todos os lados coma un loco. Malo será que sexan chinches. Por certo, xa sabemos por qué as molestas chinches fixeron "botellón" onte con Paco. Está tomando un tratamento que licúa a sangue. Deberon ir boas pa casa.
A etapa de hoxe eran 26,70 Km, de Carrión de los Condes a Terradillos de Templarios. 6 horas e 45 minutos previstos. Dificultade media.
Ó principio había 17 quilómetros sin unha casa, un pobo, nada. De repente vemos un tipo cun coche facendo perritos e demais, e vendendo bebida. Palí correndo.
Despois encontréime cuns chavales alemáns, de Stuttgart. Estudian economía industrial. Fan o camiño por facer algo distinto que as vacacións de sempre. Hai moita xente alemana que o fai, de feito hai uns cuantos alemáns por aquí. Falamos un bo cacho de fútbol, do Madrid, do Barça, do Bayer, de Ribery. Un deles falaba bastante de español, entre eso e o cacho inglés que falo eu, bueno....
Polo demais, bastantes mosquitos, coma na etapa donte, bótolle repelente, este ano useina estes días por primeira vez . Pasou unha ambulancia da Cruz Bermella repartindo augas. Na parte de atrás poñía "Camino de Santiago". Doeme bastante a espalda, tiven que parar varias veces, creo que levo demasiado peso. Teño moitas ganas de arrebolar a mochila o medio da leira. Non sei por qué non o fago.
Miro o reloxio, son as 10. Encóntrome a Juan masaxeando os pes. Eu non podo. Si o fago, casi non sería capaz empezar de novo. Cos pes quentes andas moito mellor, non che doen tanto. Si saco as botas, despois parece que pisas ascuas.
Chegamos a Calzadilla de la Cueza. Moscas, nespras. Pasas traballos para quitalas de enrriba. O outro día unha señora que viña detrás debíu pensar que estaba tolo. Empecéi a facer Kung Fu co pau de peregrino no medio do camiño. Era unha avispa. Alex tiña un remedio mellor: saír correndo.
Saudar ós meus amigos da Asociación de Empresarios, ADEA. Creo que algún está pensando o mesmo que Suso Cancela: facer o camiño.
Bicos.
(VOLVER A VER ENTRADAS ANTERIORES, HAI NOVOS COMENTARIOS).
Pepe:
Hoxe é un día triste, moi triste. Alex abandonou. Cansado, vencido polos problemas físicos, desquiciado polo enorme esforzo que fixo nos últimos días. "Quén sabe quén será o próximo".
Dende aquí, dende este duro Camiño, quérolle dicir:
Alex, podes estar moi orgulloso, fixeches un montón de quilómetros, e tantas etapas como o ano pasado, e mais duras. Foches un compañeiro excepcional, sempre atento a axudar ós demais, sempre disposto, e conversador. Solo mira a xente que coñeceches e a experiencia de pisar un camiño con tanta historia, pola que pasaron tantos miles de persoas de todos os paises do mundo. Eso non cho vai quitar ninguén. Pero o camiño tamén é sufrimento, esa é a súa grandeza. Irremediablemente márcate, e sin duda sales impresionado e fortalecido.
Pero tranquilo, esto solo é un punto e seguido, así que nos contamos contigo. Solo che digo o mesmo mensaxe que había no albergue de Burgos:
"Tú ya llegaste, por lo tanto siente el placer en cada paso, no te preocupes por las cosas que todavía tienes que superar, no tenemos nada delante de nosotros, apenas un camino para ser recorrido en cada momento con alegría".
Onte non daba quedado dormido, pensaba en Alex, e tamén no que me esperaba a mín. Sin embargo a etapa de hoxe foi suave, e procurei cuidarme para futuros tutes. Vin moi amodo, para non machacar os puntos máis castigados do corpo. Parecía que tiña os pes planos. Onte estaban mal. Pola noite tiña na cama catro cremas, que si Voltarén, que si unha para as pernas, que si unha para as ampollas, xa logo non sabía onde botar unha e onde outra.
A etapa de hoxe era de Frómista a Carrión de los Condes. 19,20 Km. En condicións normais 5 horas. A mín levoume seis e media. Destacar, despois da Igrexa románica de San Martín en Frómista, moi bonita, o tempo de Santa María la Blanca en Villalcázar de Sirga. Un pórtico espectacular (ver fotos seguindo as fotos dos letreiros das poboacións, as fotos están primeiro ás máis recientes, polo que os letreiros están despois). Alí pareime, teño que decilo, a rezar á Virxe Branca (aparte das fotos). Xa que cando os peregrinos volvían de Santiago, pasaban por alí rezar para que os curara das feridas que tiñan, e a Santa obraba o milagro.
Polo demais, Carrión non daba chegado, os mosquitos non saían de riba, e nada, unha etapa máis.
BICOS A TODOS.
(VER ÚLTIMAS ENTRADAS, HAI COMENTARIOS NOVOS).
Pepe:
A etapa de hoxe foi de Hontanas a Fromista, foron 34,60 km, e según a guía era de 8 horas e media. Saímos de Burgos i entramos en Palencia.
Levantámonos ás 4:45, para que non nos collera o sol a mediodía. Alí non nos deron o almorzo, así que esperamos a comer algo en Castrojeriz. Cando saímos están fora o sueco Stellan e Crisanto. Pero imos ver, ¿qué usan estes, EPO, anabolizantes, ou qué fan?
Non se vía nada, íamos con linternas e aínda así costaba. Pasamos de noite polo vello Convento de San Antón, qué pena non poder quitarlle unha foto. Hai cada monumento no camiño de Santiago que impresiona. En Castrojeriz tamén chama a atención (ver fotos) a Colegiata de Nuestra Señora del Manzano.
Non moito máis que comentar, como podedes supoñer foi unha etapa durísima, onde a xente foi chegando ó albergue moi cansada, e a moi distintas horas. Alex por exemplo, pasouno moi mal. Viña atrás con Juan, e despois Juan alcanzounos, pero él non iba nada ben, porque por enrriba das ampollas que tiña, saíronlle duas no talón que o destrozan. Hai unha subida tremenda na etapa, ata o punto que uns ciclistas chegaron alí, e deron volta para ir por outro sitio.
Eu fun todo o tempo con Paco, un valenciano, levábamos bo ritmo, pero eu tiña dolor. De feito díxome, "vas cojo, pero andas de cojones". Polo demais foi unha etapa para sentirse solo, e aí tes que quitar forzas, si podes, de donde sexa. A veces paras porque a mochila tela clavada nas costelas.
A entrada a Fromista é bonita, xa que pasamos por unhas "esclusas" históricas.
Un detalle a destacar, que forma parte do camiño: Paco pola tarde foi o médico, saíronlle uns granos, pensou que era unha alerxia. Pois eran ¡¡chinches!!. A primeira vez que as encontramos, e espero que sexa a última. A verdade é que son unha lotería. Rápidamente fomos Juan, Alex e eu a comprar un spray á farmacia para botarlle á cama, roupa e o que fose. Por riba de estar cansados, preocupados. No albergue dinnos que fumigaron esta mañán. (A veces teñen que pechar algún albergue para fumigalo). E o que hai.
Bueno, nada máis. Talogo.
(ANTES DE NADA MIRA ENTRADAS ANTERIORES, HAI COMENTARIOS NOVOS).
Pepe:
Bueno, pois hoxe deixamos o monumental Burgos, para emprender unha etapa difícil ata Hontanas, de 29,40 km, e unhas 7 horas de duración. CASI NÁ, co que levamos enrriba.
A primera parte de etapa, bueno, foise levando, sobre todo ata chegar a Rabé de las Calzadas, un sitio que me gustóu, e con xente amable. A un grupo de peregrinos, Alex incluído, invitounos unha señora a tortilla, sin mais. As casas son moi chulas, e algunhas conservan o escudo. O albergue tamén é unha chulada. (Nas fotos salen despois do letreiro co nome do pobo). Non parei alí, seguín ata unha área de descanso -Fuente de Prao Torre-, Alex ven atrás, e parece que bastante regular. Subindo encóntrome cunha foto curiosa, a porta dun ascensor nunha caseta que non sei si é ou non ascensor (ver foto). Chego á área de descanso, e nada mais chegar por fin usei algo que levaba na mochila dende o ano pasado e nunca me fixera falta (pero nunca se sabe), O PAPEL HIXIÉNICO, ja ja. Pois sí, fun alí o servicio, ejem, arrimado a unha árbore, primeira cag... do camiño. Saco as botas, venlle ben ós pes, como algo, chamo a Alex, e o pouco xa chega xunto a mín.
Proseguimos sin saber o que nos esperaba. Un traxecto que fixo que a etapa fora das máis duras do camiño, subida e subida, calor e mais calor, chegabas a un alto, e seguía outro alto, e así vinte veces. Acabóusenos a auga, e na miña vida me acordo de ter tan seca a boca. Os pes siguen mal, bastante mal, o sol pega na espalda fuerte e implacable. Alex viña atrás, e eu volvíame e procuraba animalo, pero íbamos os dous bastante mal. Fai un cacho puxen os auriculares con música. Si non fose por Beyoncé, Lady Gagá, El canto del loco, etc, non sei si chegaría. Polo menos algunha canción doume ritmo (fundamental).
Cando vin o letreiro de Hontanas 0,5 km, foi como si me tocara a lotería, pero seguimos e o pobo non daba aparecido, e de repente ¡bum! alí aparece no fondo. Eu xa non podía máis, cando cheguei ó albergue dixinlle á señora que, por favor, me dera un vaso de auga fría. Morría. Cansado, cheguéi moi cansado.
Despois de facer o de sempre (ducharse, lavar a roupa e comer), deiteime un pouco, pero os pes ARDÍANME, non aguantaba. Así que lle pedín á señora do albergue una bañera con auga fría, e ela dixo "pero espera que le pongo un poco de vinagre y sal". Cómo o agradeceron os pes, pensei que morría de gusto.
Hontanas e un pequeno pobo, que prácticamente non ten nada, nin super, nin farmacia, nin nada, solo un hostal-restaurante, e dous albergues. Eso sí, ten unha igrexa impresionante no medio. Sinal do camiño. E Alcalde, tamén ten alcalde, ainda que non sei moito para qué. Agora ben, fixo algo bo, unha piscina municipal, á que fomos pola tarde, que nos soupo a gloria. Non ten socorrista, nin é unha birguería, pero ¡qué baño!.
Bueno, e nada máis. Bicos.
Pepe:
A ver, que non poiden conectar e tampouco tiven demasiado tempo, pero teño moitas cousas que comentar.
Para empezar onte dormimos cerca de Atapuerca en Agés. E un pobo pequeno, que prácticamente solo ten uns albergues, e pouco máis (por decir que non hai nin cobertura boa de móbil). Fomos visitar en autobús os xacementos de Atapuerca. Ben, sempre é interesante ver os xacementos e a historia, e sabe que encontraron restos humanos de fai 1.200.000 anos, rompendo con todo o que se tiña claro ata daquela. Pronto abrirán un museo-exposición en Burgos, creo que será interesante. En Agés había festa, e estiveron de música toda a noite. Cando nos levantamos ainda estaban a tope. Ou sexa que cando saímos (sobre as 6, porque levantamonos aí polas 5:30) a xente iba para a casa. Esto pasóunos este ano en varios sitios que estaban de festa, pero aquí oímos a música toda a noite. Si non estivéramos cansados, houbera sido mellor ir tomar algo. Aínda así, dormín toda a noite perfectamente.
Hoxe fixemos a etapa de Agés a Burgos, son 25,6 km, porque onte adiantamos camiño e non dormimos onde nos dicía a guía. Pola mañán víanse as estrelas, era de noite, como casi todos os días. Despois de Atapuerca collemos unha costa bastante dura, con moito empedrado, ideal para poñerche os pés ardendo. Tamén seguramente na antigüidade atacaban ós peregrinos, para roubarlles, coma nos montes de OCA.
Polo camiño encontrámonos os japoneses, moi amables e simpáticos, co seu sorriso e "buen camino", da igual o idioma en que fales e de onde sexas, o de BUEN CAMINO, dise sempre a todo o mundo, alto e claro.
BURGOS, pois é bo decir que foi durante SIGLOS a cidade máis importante de España e chegou a ter 30 HOSPITAIS de peregrinos. Dende logo paga a pena visitar a cidade, pero sobre todo a catedral. Moi bonita.
Polo camiño estiven falando un bo anaco cun alemán. Onte saludéino e chamoume a atención que fora negro. Díxome que seu pai era de Nigeria, e súa nai alemana. Está claro que vou saír de aquí falando inglés fixo. Entre o español e o inglés falamos de un montón de cousas, mentras pasaban os quilómetros. Moi agradable, díxome que os alemáns eran moito mais serios que os españoles, e que estaban seguido a traballar e a casa, e non saían coma nos, nin tiñan o noso carácter que a él gústalle máis. Tamén me contou que en Nigeria hai xente con moito diñeiro e moita xente sin nada, pero que dentro da pobreza son xente de "bo corazón", como dixo él.
Mentras vemos moitos cazadores pola zona, nas fincas (cotos de caza), como é sábado.
Unha vez en Burgos, fomos dos primeiros en chegar ó albergue. Impresionante por certo. Catro plantas, ascensor (dos poucos), literas separadas por paredes, luz dentro da propia litera, duchas e lavabos de sobra, mesas fora para comer ou merendar. Bueno, e todo por 3 EUROS.
Cando chegas tes unhas ganas de estumballarte tremendas, non solo para descansar, si non porque os pes estanche berrando dende fai tempo ¡PARA COÑO!. Pero estás sudado, incómodo, e unha ducha ven moi ven, así que ducha. Despois tes que lavar a roupa, si non, non da secado pola tarde, e segues enriba dos pobres pes. Vas a comer, compras algo antes que che fai falla. Despois igual vas á farmacia e o super, como fixemos en Burgos. Total que os pes a tal hora están para entrar na UCI directamente. Ata o punto que había unha visita guiada "gratis" para os peregrinos e solo aguantamos un cacho, porque non nos tíñamos de pe.
No albergue volvemos a encontrarnos cos señores maiores que estiveron con nos na habitación de Santo Domingo de la Calzada. Da gusto falar con eles. Viven en Suecia, un é sueco, Stellan, o outro uruguayo (uruguaxo dí el), pero leva moitos anos en Suecia.
Nada máis, ata a próxima.
De novo andamos por ako escribindo para todos vós!
Álex:
Ola a todos! Hoxe a etapa fixoseme algo corta, vale que estaba cansado, e que tiña os pes reventados, pero chegamos a burgos ás 11 da mañan, unha hora antes de que abrise o albergue, e eso é un bo ritmo.A etapa comezaba cun alto desde o cál podes ver todo Burgos, pero despois tiñas que atravesar, 7 km pola cidade, que jode moito porque cando pensas que xa estás aínda che queda unha tiradiña. Hoxe tocoulle a Juan ser maillot amarillo, e escapouse pronto, de feito debeu chegar a Burgos 20 minutos antes ca nós. O albergue sorprendeunos moito, porque está moi ben. Cada vez temos mais claro que a guía que temos é unha merda, porque de este albergue decia que tiña sobre 50 plazas, e ten 170, jaja.
As instalacións son moi novas, e temos literas, en cada unha delas hai unha luz e un enchufe.
Os pés de momento estanme respetando bastante, o malo son os músculos que empezan a resentirse.
Ó mediodía comin un Kebab, non vexades cómo me prestou, alegroume a tarde.
Agora fomos ó supermercado, e comprei empanada, plátanos , arroz con leite, un danup e barritas de cereales, auga, etc. Que vou ben alimentado vamos jaja.
Cada día que pasa teño mais ganas de vervos a todos, pero penso que sólo faltan 6 días de nada e xa me poño ahí.
Por certo, onte estiven vendo no móvil un capítulo de Cómo conocí a vuestra madre, cando ibamos durmir, pa matalo tempo, e entroume un ataque de risa tan grande que os que estaban na nosa habitación deberon pensar que estaba trallado , jajaja.Recoméndovos encarecidamente esa serie, tipo friends. Hoxe vin algún de house e one tree hill. A verda é que me está cundindo moito o de meter series no móvil.
Pois eso que un biko para todos e vémonos prontiño!!!!!
PEPE:
¿Qué pasa? Por aquí andamos, e andamos e andamos, e a ver cando paramos....
Onte había unha chica no albergue que daba masaxes, e no pensei. Pero ós pes non hai que facerlle, este ano teño as ampollas do ano pasado e mais as deste, vou andando que parece que fago marcha, porque xa non sei cómo apoiar os pes. Ó final, vas andando e pensando noutra cousa, miras po paisaxe, e falas con moita xente, así non pensas: "cago en todo".
Bueno, no albergue de onte, déronnos de cear, sopa de calabacíns, e polo asado con patatas. Por certo que á parella de Pamplona debémoslle caer ben, porque nos deron a botella de viño deles, porque non a bebían. O mais bonito é que a cea non se cobra, solo cobran a "voluntade". Este espíritu do camiño é a hostia, con perdón. Pero é así, veste sorprendido e desbordado por esta xenerosidade que hai, este rollo tan distinto o materialismo que nos invade todos os días, que andamos a hostia limpia si alguén nos pasa diante, ou por calquera outra cousa.
Hoxe saímos ás 6 e media aprox. Era de noite e non se vían as sinais, tes que ir con linternas porque nos cruces pérdeste. O mais destacable é que subimos os montes de Oca, que son bastante bonitos, e tranquilos, non oes ruidos da civilización, coma onte, ou moitos días, que pasamos ó lado de carreteras e os coches pasan e pasan. Pero a subida ós montes foi bastante dura e larga. Menos mal que fomos falando con xente e ademais ata as 12 non saíu o sol, prácticamente, estivo aí agatumado, como diría o meu amigo Chucho Rei (saúdos para él si ve ésto), e eso veunos moi ben, porque non foi tan duro.
Hoxe quero saudar ós meus amigos do teatro, para que se animen a facelo camiño. Quedas verdadeiramente sorprendido da cantidade de xente que o fai de todos os países do mundo e todas as idades. Hoxe por exemplo, viñemos nunha subida bastante jodid... e viñemos falando, sobre todo Alex, 2 horas cun francés, Joseph, que nos contou a súa vida, o que pensa, política, deporte, todo, pero "en francés" claro, eu non lle entendía nin papa. Pero Alex é un artista. (bueno ó final casi lle doía a cabeza de tanto falar francés e inglés). Eu mentras, vin falando con un australiano, David, "en inglés". Increíble, pero falamos de todo. El defendíase pouco en español ou nada, e eu pouco en inglés, pero entendémonos. Acabou os estudios, viaxou por todo o mundo, faloume de Australia, preguntaba moitas cousas. Bueno, que o idioma non é un hándicap para entenderse, está claro.
Falta o detalle mais bonito, decidimos ir ata Atapuerca, que eran 6 quilómetros máis, e resulta que esperamos ata o final e solo había duas prazas. Danto voltas, tivemos que volver nun taxi para atrás o pobo anterior. Xa me vin dormindo fora. Porque non estaba disposto a andar un quilómetro máis, porque foron nada máis que 30 quilómetros. LEVAMOS 100. ¡Qué ben non!, sí, pois ainda faltan máis de 500 ata Santiago.
Vale amigos, ata a próxima. Bicos.
Álex:
Moi wenas!
Qué tal todos por ahí?
Por aquí seguimos pasiño a pasiño, puebliño a puebliño, e mais cerca da meta deste ano que é León.Esperemos poder estar ben fisica e mentalmente para aguantar o tiron de 7 días que falta.
Na etapa de hoxe fomos todos acelerados, case correndo, durante todo o trayecto, e inda así non serviu de moito. Quedamos de andar 6 km mais do previsto ata Atapuerca para ver o xacemento arqueolóxico, pero cando chegamos alí todos queimaos resulta que quedaban 2 plazas, a verda e que foi un chasco. Pero un aquí saca ánimos de onde pode e intenta sacar ilusión e alegría de calquera cousa. Aínda bue que o tempo acompañou bastante, fixo un día fresco e non petou o sol ata as 11 mais ou menos. Collemos un taxi e volvemos ata Agés, onde estamos agora.
Os pés van indo mellor, e o cansancio pouco a pouco vaise estabilizando, pero algo facemos mal porque a xente vai con moita mais calma e chega incluso antes que nós.
En canto ó xacemento de Atapuerca, non me gustou demasiado, está ben ver onde se está excavando e aprender de historia e arqueoloxía, pero non vimos nin un solo oso!
Sólamente unha copia dun cráneo.
E nada mais, que xa teño moitas ganas de volver con todos vos( papis mamis andreas).
Pero aquí non se pode abandonar, hay que tirar pa diante, e en 7 días xa nos vemos!
Un bico e votovos de menos!
ALEX:
Ola! Cómo estamos por ahí? Pois por aquó moi ben. Cada día encóntrome mais en forma, o malo son os pés, que non dan descanso. A etapa de hoxe foi algo mais dura que a de onte, pero curiosamente leveina mellor. Coñecín a 3 brasileiros moi interesantes. Un deles era unha eminencia nesto do camiño alá en brasil, e estao facendo por séptima vez. Outro tiña unha empresa textil e unha inmobiliaria, con 86 pisos alquilados para él sólo. A verda e que era moi simpático o tipiño.Doume a unha tarxeta para que cando estivese en brasil o chamase que me deixaba durmir na súa casa e me prestaba un coche, jeje.
Hoxe seguin os consellos dun deses brasileiros, parando a airealos pes durante uns minutos cada dúas horas, e moito mellor.
A etapa fixose durilla, e o sol apretaba, pero non coma onte.
A xente é amabilísima, axudanche no que poden, danche da súa comida, preocupanse se te ven tirado, etc, sin duda o mellor do camiño.
E non moito mais, de onte quedounos dicir que fomos visitar a catedral de santo domingo de la calzada, moi bonita, sobre todo a lenda que a envolve, que xa vos contaremos.
Hoxe estamos en Belorado, un pobo que pese a que desde lonxe parece mais ben pequeno, ten de todo, restaurantes , supermercados , centro de saúde etc, vese que o camiño está cada día mellor.
Hay unhas alemanas moi simpáticas que levan uns días con nós, e cada día levámonos mellor con elas , jeje.
O albergue de hoxe chámase cuatro cantones, e está moi ben, ata ten piscina.
Estivemos na tardiña falando uns cuantos peregrinos e estábase moi ben , de feito creo que aora mismo vou volver.
En canto á cea que ofrecen no albergue estivo bastante ben , ademais sólo era " a volunta" jeje.
Non me enrollo mais que estou cansado, un bikiño para todos os que nos ledes e deixade comentarios que sempre animan moito a seguir andando!!!
PEPE:
Ola!!!
Boé, digo eso por non decir "cago nas pedras", porque teño os pes bastante mal, e penso que ainda non me van a pasar nuns días, pero é así. Hoxe saín coxeando xa pola mañá, e non sabía cómo ía chegar. De todas formas dormín ben, e non estaba cansado. O albergue donte era tranquilo, antiguo, pero con pouca xente, ben. Na habitación coincidimos con unhas alemanas "Sina e Hanna", non sei si se escribe así, e con un uruguayo e un polaco, señores maiores. O mellor aparte de coñecelos e que non roncaron de noite, porque co cansado que estás, si non dormes..... Eu xa poño tapóns nos oídos dende a serenata do outro día.
Onte perdemos un concierto de "canto gregoriano", pero igual foi mellor, porque non me extrañaría que nos dormíramos. Pola noite, mentras cenábamos, un italiano dounos unha cerveza grande porque lle sobraba, unha parella de Pamplona uns queixos, bueno a xente é así. Tamén por outro lado, levo dous días comprando auga, e meténdoa na nevera para o día seguinte, e desapareceron as dúas. Pero a xente moi ben. Tamén estivo bonito un detalle: compramos un melón todos animados, porque estaba de oferta, ben. Pero comémoslle tres cachos, e hoxe tivo que quedar alí enteiro. Calquera leva o melón na mochila, tanto polo peso (que xa vas a tope), como polo sitio que ocupa, que vai axustado. A mochila dende logo pesar debe pesar, porque a mín doeme o peito e a espalda coma si estivera no gimnasio dous días seguidos.
Santo Domingo de la Calzada está ben, fomos a visitar a Catedral, e o sepulcro do Santo, por certo que alí, púxenlle unha vela que lle prometín a un amigo, que o está pasando mal. "Que saibas que dende aquí estamos tamén contigo, que vas a saír adiante, e que vas volver a darnos a vara e a poñerte repugnante coma sempre. Un abrazo, GUSTAVO, moito ánimo, e feliz cumpleanos",
Polo demais, non moita cousa, fai moito calor, pero estes días saímos moi cendo, hoxe ás 6 e cuarto xa estábamos fora (antes non deixaban), e non dou tempo a que Lorenzo apretara. De todas formas, os últimos quilómetros pásalo mal. Hoxe iba pensando como cando se vai polo deserto e pensas nun oasis, pois eu tamén, pensaba en cando estás na ducha, despois de chegar, e che cae a auga fría pola cabeza. Poñianseme os pelos de punta. Tamén procuras distraerte e non pensar no que che doe, si non.....
É curioso tamén que, con frecuencia, pasas polos pobos e sempre pola Calle Mayor. Hoxe tanto en Santo Domingo de la Calzada, como en Grañón, como en Redecilla del Camino, etc, vas sempre pola Calle Mayor do pobo, e a Praza Mayor. E claro, sempre ves os monumentos que hai, porque as Igrexas están no camiño. Ainda que hoxe estaban pechadas. E que hoxe ás 9 xa levaba andados 12 Km.
En canto o ánimo, eu estou a tope, dolorido, sufrindo, pero moi animado. Pero este é o camiño. Din que as etapas de Rioja e Castilla y León, son as peores.
Por outro lado, na miña vida bebín tanto. Teño seguido sede, e bebo litros e litros. Esto, a ducha e airear os pes cando chegas, da un gustazo. E digo eu, igual que antes había moitos hospitais para peregrinos, agora ¿non pode haber un Spa o lado do albergue, con masaxes e todo eso, e tamén que poidas pagar a "voluntad" como nos albergues. Bueno, solo era unha proposta.
Hoxe encontréime con uns ciclistas que viñan de Girona, cara Santiago. Ó entrar en Castilla y León, había un monolito, pedinlle que me quitaran unha foto, e, como son cataláns, queríanme un euro..... je, je.
Ala, xa vale por hoxe, que teño que ir dormir un pouco.
Saúdos ó persoal da oficina, ós do super, e a todos os amigos.
¿Qué pasa?
Bueno nos, despois da etapa de hoxe, moi cansados, e doloridos. Viñemos de Logroño a Nájera, e foron 30,70 kilómetros, pero como é a primera deste ano, parecían interminables.
Esta noite dormimos bastante mal ou nada, un calor axfisiante. Agora mesmo, son as 8:30 e estamos a 34 grados.
Saímos ás 6:10 AM, e os termómetros marcaban 23 grados. Pasamos por un parque chulo, LA GRAJERA, e deixamos atrás Logroño. "Lorenzo" xa quere saír, pero as nubes non lle deixan. Encontrámonos cun tipo con barba e pelo largo, nun chirinquito no medio da nada, Oficina del Peregrino Pasante. O primeiro que pensas é que está tocado, pero o achegarte ves que ten unha furgoneta para levar as mochilas, un libro de firmas, carteis, "montao" ten o chollo.
Pasamos xunto a uns japoneses, "buen camino" e sorriso agradable. E comenzamos a ver os viveiros de Rioja, de Tempranillo. Segues a sudar, dende a primeira hora, ¿pero estas camisetas non eran transpirables? Pois o sudor cae a pichos.
Chegamos a Navarrete, e facemos un descanso, ven moi ben. Xa parece que levamos un montón andando, pero ainda son as 9:00.
Segues tirando pa diante, mirando a veces ó horizonte, porque tampouco hai moito que ver. Mentres pasas por xente que fala todos os idiomas. Esto do camiño impón. Os pes ¡arden!, si non fora por estes calcetíns de Decatl.... (non se pode facer publicidade), as ampollas reventaban as botas.
Os últimos quilómetros fanse interminables, pobres pes, xa os apoias de todas as maneiras para que non che doian.
Por fin chegamos ó albergue, está bastante ben, e con aire acondicionado. Moi ben ó principio, pero pola tarde o aire xa non se nota nadiña. Somos un montón de xente nunha nave.
Ducha, lavar a roupa, comemos ben, e siesta ó lado do río, nun parque verde. Ben, bastante ben.
Bueno, imos colgar fotos canto antes poidamos.
Bicos, falamos, chao!!!
Hello!!!
Xa estamos aquí dubreses e dubresas, e novo emprendendo esta emocionante aventura.
Hoxe luns fixemos a etapa previa, ou sexa, viñemos en coche ata Logroño, así que moi cansados non estamos, as pernas non doen nadiña.
Contábamos de vir en autobús dende León a Logroño, porque así imos andando e en León collíamos outra vez o coche, pero saíunos furada, e o bus estaba "completiño de todo" e nos "nejros". ¿Qué fixemos?, pois vir nun taxi, cun tío de León enrollado. E unha lección que aprender, non te podes fiar de ninguén, porque chamamos a estación varias veces, pero nunca nos informaron ben, e pasou o que pasou.
Agora estamos no albergue municipal (é o mellor), ainda que pensamos que non tíñamos praza. Non é unha birguería, pero non está mal, ten internés, e debe ter unha fábrica de queixos no ático, porque a nos tocóunos alí, e non se para.
Polo de mais, UN CALOR!!!!, jod...., pero a ducha, sabe a gloria.
E NA MAIS, visitáde este blog e comentade o que queirades. Ata logo Lucas.
Ola a todos e todas!!
Onde estábamos? Pois estábamos nos Arcos, non nos Arcos de Rial non, en Los Arcos (La Rioja), e indo cara Logroño.
A etapa non foi nada do outro mundo, un sube e baixa. Fíxose bastante dura a verdade. Menos mal que a fixemos na compaña de uns amigos de Cataluña e Madrid que coñecemos no camiño. Xente maja. E unha das cousas máis bonitas, fas amigos. Xente coa que non tiñas nada que ver, que coñeces por primeira vez, e que termina invitándote a pasar uns días cando queiras
á súa masía en Barcelona.
Bueno, pois da etapa en sí, o que máis se recorda é que son casi VINTEOITO KILÓMETROS, que manda trunfo. Menos mal que era o último día desta parte do camiño.
Ah! bueno, sí, tamén hai que falar da CALLE DO LAUREL. Buf, menudo viño teñen estes da Rioja, e tapas, buenooooooo. Si vindes a Logroño, e non pisadas esta rúa, é pa matarvos. Chula, con moitísimo ambiente, e acolledora, bo rollo, e....... veña po albergue, que pecha as 10.
Foi unha emotiva despedida, ¡e fai dous días que os coñecemos tú!, pero compartes moitas cousas, sufrimento, dor, etc. O caso é que por pouco dormimos na rúa.
Pois, esto foi o final desta primeira parte.
Abur.
