O polvo do caminho

Diario duns peregrinos.

Hello!!!
Xa estamos aquí dubreses e dubresas, e novo emprendendo esta emocionante aventura.
Hoxe luns fixemos a etapa previa, ou sexa, viñemos en coche ata Logroño, así que moi cansados non estamos, as pernas non doen nadiña.
Contábamos de vir en autobús dende León a Logroño, porque así imos andando e en León collíamos outra vez o coche, pero saíunos furada, e o bus estaba "completiño de todo" e nos "nejros". ¿Qué fixemos?, pois vir nun taxi, cun tío de León enrollado. E unha lección que aprender, non te podes fiar de ninguén, porque chamamos a estación varias veces, pero nunca nos informaron ben, e pasou o que pasou.
Agora estamos no albergue municipal (é o mellor), ainda que pensamos que non tíñamos praza. Non é unha birguería, pero non está mal, ten internés, e debe ter unha fábrica de queixos no ático, porque a nos tocóunos alí, e non se para.
Polo de mais, UN CALOR!!!!, jod...., pero a ducha, sabe a gloria.
E NA MAIS, visitáde este blog e comentade o que queirades. Ata logo Lucas.

Ola a todos e todas!!

Onde estábamos? Pois estábamos nos Arcos, non nos Arcos de Rial non, en Los Arcos (La Rioja), e indo cara Logroño.
A etapa non foi nada do outro mundo, un sube e baixa. Fíxose bastante dura a verdade. Menos mal que a fixemos na compaña de uns amigos de Cataluña e Madrid que coñecemos no camiño. Xente maja. E unha das cousas máis bonitas, fas amigos. Xente coa que non tiñas nada que ver, que coñeces por primeira vez, e que termina invitándote a pasar uns días cando queiras
á súa masía en Barcelona.
Bueno, pois da etapa en sí, o que máis se recorda é que son casi VINTEOITO KILÓMETROS, que manda trunfo. Menos mal que era o último día desta parte do camiño.
Ah! bueno, sí, tamén hai que falar da CALLE DO LAUREL. Buf, menudo viño teñen estes da Rioja, e tapas, buenooooooo. Si vindes a Logroño, e non pisadas esta rúa, é pa matarvos. Chula, con moitísimo ambiente, e acolledora, bo rollo, e....... veña po albergue, que pecha as 10.
Foi unha emotiva despedida, ¡e fai dous días que os coñecemos tú!, pero compartes moitas cousas, sufrimento, dor, etc. O caso é que por pouco dormimos na rúa.
Pois, esto foi o final desta primeira parte.
Abur.