(VOLVER A VER ENTRADAS ANTERIORES, HAI NOVOS COMENTARIOS).
Pepe:
Hoxe é un día triste, moi triste. Alex abandonou. Cansado, vencido polos problemas físicos, desquiciado polo enorme esforzo que fixo nos últimos días. "Quén sabe quén será o próximo".
Dende aquí, dende este duro Camiño, quérolle dicir:
Alex, podes estar moi orgulloso, fixeches un montón de quilómetros, e tantas etapas como o ano pasado, e mais duras. Foches un compañeiro excepcional, sempre atento a axudar ós demais, sempre disposto, e conversador. Solo mira a xente que coñeceches e a experiencia de pisar un camiño con tanta historia, pola que pasaron tantos miles de persoas de todos os paises do mundo. Eso non cho vai quitar ninguén. Pero o camiño tamén é sufrimento, esa é a súa grandeza. Irremediablemente márcate, e sin duda sales impresionado e fortalecido.
Pero tranquilo, esto solo é un punto e seguido, así que nos contamos contigo. Solo che digo o mesmo mensaxe que había no albergue de Burgos:
"Tú ya llegaste, por lo tanto siente el placer en cada paso, no te preocupes por las cosas que todavía tienes que superar, no tenemos nada delante de nosotros, apenas un camino para ser recorrido en cada momento con alegría".
Onte non daba quedado dormido, pensaba en Alex, e tamén no que me esperaba a mín. Sin embargo a etapa de hoxe foi suave, e procurei cuidarme para futuros tutes. Vin moi amodo, para non machacar os puntos máis castigados do corpo. Parecía que tiña os pes planos. Onte estaban mal. Pola noite tiña na cama catro cremas, que si Voltarén, que si unha para as pernas, que si unha para as ampollas, xa logo non sabía onde botar unha e onde outra.
A etapa de hoxe era de Frómista a Carrión de los Condes. 19,20 Km. En condicións normais 5 horas. A mín levoume seis e media. Destacar, despois da Igrexa románica de San Martín en Frómista, moi bonita, o tempo de Santa María la Blanca en Villalcázar de Sirga. Un pórtico espectacular (ver fotos seguindo as fotos dos letreiros das poboacións, as fotos están primeiro ás máis recientes, polo que os letreiros están despois). Alí pareime, teño que decilo, a rezar á Virxe Branca (aparte das fotos). Xa que cando os peregrinos volvían de Santiago, pasaban por alí rezar para que os curara das feridas que tiñan, e a Santa obraba o milagro.
Polo demais, Carrión non daba chegado, os mosquitos non saían de riba, e nada, unha etapa máis.
BICOS A TODOS.
(VER ÚLTIMAS ENTRADAS, HAI COMENTARIOS NOVOS).
Pepe:
A etapa de hoxe foi de Hontanas a Fromista, foron 34,60 km, e según a guía era de 8 horas e media. Saímos de Burgos i entramos en Palencia.
Levantámonos ás 4:45, para que non nos collera o sol a mediodía. Alí non nos deron o almorzo, así que esperamos a comer algo en Castrojeriz. Cando saímos están fora o sueco Stellan e Crisanto. Pero imos ver, ¿qué usan estes, EPO, anabolizantes, ou qué fan?
Non se vía nada, íamos con linternas e aínda así costaba. Pasamos de noite polo vello Convento de San Antón, qué pena non poder quitarlle unha foto. Hai cada monumento no camiño de Santiago que impresiona. En Castrojeriz tamén chama a atención (ver fotos) a Colegiata de Nuestra Señora del Manzano.
Non moito máis que comentar, como podedes supoñer foi unha etapa durísima, onde a xente foi chegando ó albergue moi cansada, e a moi distintas horas. Alex por exemplo, pasouno moi mal. Viña atrás con Juan, e despois Juan alcanzounos, pero él non iba nada ben, porque por enrriba das ampollas que tiña, saíronlle duas no talón que o destrozan. Hai unha subida tremenda na etapa, ata o punto que uns ciclistas chegaron alí, e deron volta para ir por outro sitio.
Eu fun todo o tempo con Paco, un valenciano, levábamos bo ritmo, pero eu tiña dolor. De feito díxome, "vas cojo, pero andas de cojones". Polo demais foi unha etapa para sentirse solo, e aí tes que quitar forzas, si podes, de donde sexa. A veces paras porque a mochila tela clavada nas costelas.
A entrada a Fromista é bonita, xa que pasamos por unhas "esclusas" históricas.
Un detalle a destacar, que forma parte do camiño: Paco pola tarde foi o médico, saíronlle uns granos, pensou que era unha alerxia. Pois eran ¡¡chinches!!. A primeira vez que as encontramos, e espero que sexa a última. A verdade é que son unha lotería. Rápidamente fomos Juan, Alex e eu a comprar un spray á farmacia para botarlle á cama, roupa e o que fose. Por riba de estar cansados, preocupados. No albergue dinnos que fumigaron esta mañán. (A veces teñen que pechar algún albergue para fumigalo). E o que hai.
Bueno, nada máis. Talogo.
(ANTES DE NADA MIRA ENTRADAS ANTERIORES, HAI COMENTARIOS NOVOS).
Pepe:
Bueno, pois hoxe deixamos o monumental Burgos, para emprender unha etapa difícil ata Hontanas, de 29,40 km, e unhas 7 horas de duración. CASI NÁ, co que levamos enrriba.
A primera parte de etapa, bueno, foise levando, sobre todo ata chegar a Rabé de las Calzadas, un sitio que me gustóu, e con xente amable. A un grupo de peregrinos, Alex incluído, invitounos unha señora a tortilla, sin mais. As casas son moi chulas, e algunhas conservan o escudo. O albergue tamén é unha chulada. (Nas fotos salen despois do letreiro co nome do pobo). Non parei alí, seguín ata unha área de descanso -Fuente de Prao Torre-, Alex ven atrás, e parece que bastante regular. Subindo encóntrome cunha foto curiosa, a porta dun ascensor nunha caseta que non sei si é ou non ascensor (ver foto). Chego á área de descanso, e nada mais chegar por fin usei algo que levaba na mochila dende o ano pasado e nunca me fixera falta (pero nunca se sabe), O PAPEL HIXIÉNICO, ja ja. Pois sí, fun alí o servicio, ejem, arrimado a unha árbore, primeira cag... do camiño. Saco as botas, venlle ben ós pes, como algo, chamo a Alex, e o pouco xa chega xunto a mín.
Proseguimos sin saber o que nos esperaba. Un traxecto que fixo que a etapa fora das máis duras do camiño, subida e subida, calor e mais calor, chegabas a un alto, e seguía outro alto, e así vinte veces. Acabóusenos a auga, e na miña vida me acordo de ter tan seca a boca. Os pes siguen mal, bastante mal, o sol pega na espalda fuerte e implacable. Alex viña atrás, e eu volvíame e procuraba animalo, pero íbamos os dous bastante mal. Fai un cacho puxen os auriculares con música. Si non fose por Beyoncé, Lady Gagá, El canto del loco, etc, non sei si chegaría. Polo menos algunha canción doume ritmo (fundamental).
Cando vin o letreiro de Hontanas 0,5 km, foi como si me tocara a lotería, pero seguimos e o pobo non daba aparecido, e de repente ¡bum! alí aparece no fondo. Eu xa non podía máis, cando cheguei ó albergue dixinlle á señora que, por favor, me dera un vaso de auga fría. Morría. Cansado, cheguéi moi cansado.
Despois de facer o de sempre (ducharse, lavar a roupa e comer), deiteime un pouco, pero os pes ARDÍANME, non aguantaba. Así que lle pedín á señora do albergue una bañera con auga fría, e ela dixo "pero espera que le pongo un poco de vinagre y sal". Cómo o agradeceron os pes, pensei que morría de gusto.
Hontanas e un pequeno pobo, que prácticamente non ten nada, nin super, nin farmacia, nin nada, solo un hostal-restaurante, e dous albergues. Eso sí, ten unha igrexa impresionante no medio. Sinal do camiño. E Alcalde, tamén ten alcalde, ainda que non sei moito para qué. Agora ben, fixo algo bo, unha piscina municipal, á que fomos pola tarde, que nos soupo a gloria. Non ten socorrista, nin é unha birguería, pero ¡qué baño!.
Bueno, e nada máis. Bicos.
