Hola:
A etapa de hoxe: Villafranca del Bierzo - O Cebreiro. Contábamos de desaiunar no albergue, pero alí non aparece ninguén. Marchamos, xa pararemos no camiño nun bar, si hai claro. Onte Sonia, a de Alicante avisou a Alex, ¿No roncarás?. Pero o peligro estaba polo outro lado, vaia serenata, ainda nos rimos algo antes de quedar dormidos.
A etapa de hoxe ven a ser a etapa reina, non solo polos kilómetros a recorrer: 28,4. Si non porque hai que ascender dos 500 ós 1.300 m de altitude, casi ná. Pero o peor é que nos últimos 7,5 km ascendemos 610 m. Trátase dunha etapa con merecida fama de dura. A costa do Cebreiro queda na mente de todos os peregrinos.
Ó principio imos a un ritmo fuerte, non parece que nos reservemos para o que nos espera. Quédome con Joan. Repasamos a vida, traballo, e as cousas que pasan. Morréulle inesperádamente a muller fai dous anos, e non o ten superado. Veu en certo modo ó camiño por eso. Coincidimos en que é bonito poder charlar así con alguén. Na vida normal é difícil estar 3 horas falando con unha persona desta maneira. A verdade é que nos caíu moi ben este Joan. Juan dille: "outros adoptan un neno chino, nos adoptamos un catalán.". Él encantado. É un tipo excelente. Esfórzase contínuamente por falar galego, e xa fala bastante.
Imos andando, encontrámonos con moita xente. Xente xoven, maior. Pasamos por Pereje. Aquí houbera incidentes fai anos entre o abad do Cebreiro e os cluniacenses de Villafranca, xa que o Cebreiro dependía administrativamente de Villafranca. Pasamos por Trabadelo, vemos castañas e mais castañas. Aquí a recollida das castañas en outono é unha actividade importante.
Pasamos por Vega de Valcarce, ese pobo que todos paramos algunha vez, de paso, cando íamos fora de Galicia. Paramos para tomar algo e airear os pes, coma sempre. Pasamos por Herrerías, e por último está o barrio de Hospital, aquí xa oín falar galego por primeira vez, ainda que estamos en León. Chámase así porque houbo un hospital no século XII. Aquí comeza a subida ó Cebreiro. Primeiro subimos por carretera, cada vez fáise máis dura. Acórdome de fai poucos días cando indo en bicicleta dixome Alfonso o veterinario: "regula, non te reventes ou tes que parar". Así o fago, ainda que vaia a pé. Chama Juan, vos augurios, según él, acaba de cagarlle enriba unha paloma.... (xa é a segunda vez no camiño). Seguimos subindo, cada vez acórdome máis da mochila, e sobre todo de sua nai. As vistas son espectaculares, pero non paramos de subir. Camiño de pedra, unha subida do 10%. Hai que parar a beber auga.
Cando parece que xa chegáramos porque aparecen unhas casas, resulta que ainda estamos en La Faba. Síguese subindo, e moito, non se da acabado. Pasamos por un "mojón" que indica que entramos en Galicia. Foto. Pero seguimos subindo. Por fin, chegamos ó pobo do Cebreiro. As vistas son indescriptibles. O Cebreiro é bonito, é unha parroquia pertenecente a Pedrafita do Cebreiro, porto recordado por todolos automovilistas. E un poblado de pedra a 1.300 m de altura. Ten un tempo prerrománico de Sta María la Real (siglos IX e X. Alí vemos a tumba de Elias Valiña, párroco do Cebreiro e gran promotor do camiño. Foi o autor das flechas amarillas, que nos guían a todos para chegar aquí. Hai restaurantes, albergues, hoteles.
Pola tarde imos ver unha palloza de pedra, que mostra cómo vivían os antigos habitantes do Cebreiro. A media tarde levamos ós demais a probar un bo polbo e pimentos de padrón, regados por un mencía. Todos encantados.
Saúdos.
Pepe.
Hola:
Este día a etapa transcurríu de Ponferrada a Villafranca del Bierzo. 24 km.
De primeiras damos un rodeo pa saír que non vexas. Pasamos xunto a unha Virxe Branca, que mira o camiño. De noite o regueiro de peregrinos que imos, formamos unha línea con luces brancas que seguro que vistas dende o ceu son unha pasada. Levamos un ritmo moi bo. Joao Bautista, o brasileiro, vai alá diante, guiando os nosos pasos. O día está estupendo coma onte.
Aí polas 7:45, cando levamos andados 8 km, tomamos un café. Vennos moi ben, xa que non poidemos desaiunar antes de saír. Xuntámonos no bar un bo grupo, xurden bromas. Joao Bautista arranca como unha moto outra vez, co seu característico bo humor, sae cantando a súa canción de sempre, "volare, oh, oh. Cantare, oh, oh, oh, oh". Déixanos un poso de bo rollo que non vexas. Con este ánimo afrontamos o que sexa.
Saímos outra vez, despois de almorzar e airear os pés. Un pouco despois vemos cómo recollen a uva do viño. Pasamos xunto a unha pedra, alguén lee o que pon, faltan kilómetros 195. Outro contesta, "por el culo te la hinco" "y luego brinco" apunta outro.
Empeza a orballar máis si cabe (xa viñan caendo gotas dende fai un anaco). Ó chegar a Cacabelos chove xa bastante. Levamos os chubasqueiros, e xa cubrimos a mochila, pero empapámonos igual. Entre a auga que entra pa dentro e a sudor....
Pasamos varias bodegas de viño. Aquí abunda o mencía. Métome por un camiño de barro, póñome de barro ata arriba. O cabrón pégase as botas que non hai forma, e resbalas. Volvo para atrás, e dígolle a uns ciclistas que ían ir por alí e ó resto da xente que non vaian. Terminos indo pola carretera. A verdade é que imos moitas veces pola beira da estrada, é un peligro.
Chegamos a Villafranca, xa aparecen os primeiros monumentos. Bonitos. Imos ó albergue Viña Femita. Vaia sorpresa, con duchas hidromasaxe, camas sin literas. Estamos na gloria.
Despois de lavar a roupa, imos a comer, aconsellados pola xente da zona ó Restaurante Don Nacho, non sin antes tomar unhas cañas no Restaurante Compostela. Comemos ben, recomendable. Juan probou o botillo, famoso destas terras.
Pola tarde visitamos a cidade. E bastante bonita. Imos visitar a iglesia de Santiago, e a porta do Perdón que hai nela. Os peregrinos que non podían continuar a viaxe, podían conquerir aquí o perdón dos seus pecados.
Compramos algo e tomamos algo con Félix, Yasmín, e outros. Félix conta o mal que o pasou de noite, porque lle tocou un veciño ó lado da cama que non solo roncaba, si non que tamén "espeideaba" que daba gusto. Félix mentras non se daba quedado dormido pensaba, ¿Y con las orejas no haces nada tío?. Con estes e outros detalles, rímonos a fartar.
Bueno, non hai moito máis que contar. Ata logo.
Pepe.
