Espertamos con cantos gregorianos, igual que cando nos deitamos onte. Da gusto. Sobre todo porque de noite, había un par de tenores competindo en cantos "ronconianos". Vaia serenata. Pero bueno, no medio de tanta xente é normal.
Preparámonos. Vemos que chove. A sacar o chubasqueiro. Buscamos un sitio onde desayunar. Algunha xente ven detrás nosa, ainda que imos ó revés. Isto sempre pasa, polo que vemos. Non hai ningún sitio aberto. Emprendemos a marcha, xa haberá onde tomar algo.
Preparámonos. Vemos que chove. A sacar o chubasqueiro. Buscamos un sitio onde desayunar. Algunha xente ven detrás nosa, ainda que imos ó revés. Isto sempre pasa, polo que vemos. Non hai ningún sitio aberto. Emprendemos a marcha, xa haberá onde tomar algo.
Atopámonos ca Cruz de Roldán, un cruceiro do século XIV. Metémonos polo medio de bosques, camiños estreitos... Topámonos con cantidade de xente. Parecemos formigas nunha fila largísima. Adiantamos a unha velliña que nos saúda. Chegamos a un pequeno pobo, Burguete, desayunamos alí ca maioría da xente. Hai fame, e tamén hai que alimentarse. Mercamos algo máis para o camiño e seguimos. O camiño segue por bosques bonitos e umbríos, pero a veces de difícil tránsito. Despois da etapa de onte, parece que non vai ser duro, pero sí que é. Andamos e andamos. Charlamos con uns e outros. Encontramos a Pierre, deixámolo almorzando, pero xa nos collíu. Anda como unha moto. Sempre pregunta cómo imos, Are you ok? é contesta tamén sempre o mesmo "Perfect". Iso parece. Despois de 27 días andando, non hai dor que o atravese. Nós soltámoslle iso de: "WE CAN" ou sexa, PODEMOS (veremos a ver).
Volvemos a adiantarlle a outra velliña. ¡Cóño, se é a mesma de antes! ¡E vai como unha tortuga! Pero esta muller está en todas partes, ou é unha visión? Ou toma anabolizantes? Non, e que paramos a desayunar, e a comprar, e seguramente nos pasóu diante. Xa se sabe que "pasiño a pasiño, ándase o camiño". É boa verdade, hai cantidade de xente que vai amodiño, ó seu paso, e como paras de vez en cando, encóntraste continuamente con eles. O consello: non se pode apurar, non vas a ningún lado.
Chegamos a algún cruce, e alí pregúntanos a xente cousas do camiño. De ónde deben saír, etc, que queren facelo para o ano. Xa non doen solamente as pernas, doen os pés o lombo.....
Xa ves tamén nenos que van cos seus pais. Pasamos outro bosque. Antigamente parece que ían poucas veces por bosques. Polos saqueos e roubos. De todas formas tampouco levamos cousas importantes. Daste conta que nunha mochila de 9 kilos levas todo o necesario para vivir. Algo imos aprendendo xa disto.
Ainda que hai moita xente andando, moitas veces palpas a soidade. Aí é onde pensas, moitas cousas. Tes tempo.
Pepe nota o peso da mochila. Será porque leva a roupa mollada, non secou nada.
Chegamos a Zubiri, "Puente de la rabia". Gótico. Coñécese así porque os veciños daban ós animais tres voltas arredor do pilar central da súa arcada para sanalos de este mal. Qué bonitiño é. Será porque chegamos xa o final da etapa.
Sentámonos. Juan dixo polo camiño que podíamos seguir ata un pobo máis adiante (Larrasoaña). Pero cando se quere levantar casi non é capaz. Dóenos todo, o lombo, a cadeira.....
Esperamos a que abra un albergue que hai alí. Privado. Está ben, sobre todo porque ten internés, e así podemos colgar as fotos no blog dunha vez.
Cúñannos as tarxetas de pelegríns . Asinamos nun libro que teñen, e deixamos a nosa dedicatoria. Como en tódolos os sitios.
Compramos algo nun super que hai ó lado, e comemos no albergue xunto a un señor maior austríaco. Conversamos con Josef Hager polo menos hora e media, en alemán, inglés, español. E entendémonos e todo. E unha das mellores cousas do camiño. Cóntanos que lle deron dous infartos e comezóu a facelo por iso, ten tres fillos.
Ás 6 da tarde aínda segue chegando xente. Terán que dormir no pavillón municipal.
Levamos 3 horas no ordenador (é gratis internet) co blog. Unha francesa xa nos mira mal.
Ceamos no albergue uns bocatas con Claudina, outra francesa que tamén está na habitación e ven de Le Puy. Fai o camiño porque é moi relixiosa, pero non cre na Igrexa. Esta francesa leva andando un mes e cinco dias, e conta de chegar a Finisterre o trinta de setembro.
Maitane, a chica do Albergue é moi amable, facílítanos todo o que precisamos. Lavamos a roupa, e, como hai secadora, quedou impecable, por fin.
Volvemos a adiantarlle a outra velliña. ¡Cóño, se é a mesma de antes! ¡E vai como unha tortuga! Pero esta muller está en todas partes, ou é unha visión? Ou toma anabolizantes? Non, e que paramos a desayunar, e a comprar, e seguramente nos pasóu diante. Xa se sabe que "pasiño a pasiño, ándase o camiño". É boa verdade, hai cantidade de xente que vai amodiño, ó seu paso, e como paras de vez en cando, encóntraste continuamente con eles. O consello: non se pode apurar, non vas a ningún lado.
Chegamos a algún cruce, e alí pregúntanos a xente cousas do camiño. De ónde deben saír, etc, que queren facelo para o ano. Xa non doen solamente as pernas, doen os pés o lombo.....
Xa ves tamén nenos que van cos seus pais. Pasamos outro bosque. Antigamente parece que ían poucas veces por bosques. Polos saqueos e roubos. De todas formas tampouco levamos cousas importantes. Daste conta que nunha mochila de 9 kilos levas todo o necesario para vivir. Algo imos aprendendo xa disto.
Ainda que hai moita xente andando, moitas veces palpas a soidade. Aí é onde pensas, moitas cousas. Tes tempo.
Pepe nota o peso da mochila. Será porque leva a roupa mollada, non secou nada.
Chegamos a Zubiri, "Puente de la rabia". Gótico. Coñécese así porque os veciños daban ós animais tres voltas arredor do pilar central da súa arcada para sanalos de este mal. Qué bonitiño é. Será porque chegamos xa o final da etapa.
Sentámonos. Juan dixo polo camiño que podíamos seguir ata un pobo máis adiante (Larrasoaña). Pero cando se quere levantar casi non é capaz. Dóenos todo, o lombo, a cadeira.....
Esperamos a que abra un albergue que hai alí. Privado. Está ben, sobre todo porque ten internés, e así podemos colgar as fotos no blog dunha vez.
Cúñannos as tarxetas de pelegríns . Asinamos nun libro que teñen, e deixamos a nosa dedicatoria. Como en tódolos os sitios.
Compramos algo nun super que hai ó lado, e comemos no albergue xunto a un señor maior austríaco. Conversamos con Josef Hager polo menos hora e media, en alemán, inglés, español. E entendémonos e todo. E unha das mellores cousas do camiño. Cóntanos que lle deron dous infartos e comezóu a facelo por iso, ten tres fillos.
Ás 6 da tarde aínda segue chegando xente. Terán que dormir no pavillón municipal.
Levamos 3 horas no ordenador (é gratis internet) co blog. Unha francesa xa nos mira mal.
Ceamos no albergue uns bocatas con Claudina, outra francesa que tamén está na habitación e ven de Le Puy. Fai o camiño porque é moi relixiosa, pero non cre na Igrexa. Esta francesa leva andando un mes e cinco dias, e conta de chegar a Finisterre o trinta de setembro.
Maitane, a chica do Albergue é moi amable, facílítanos todo o que precisamos. Lavamos a roupa, e, como hai secadora, quedou impecable, por fin.
Tomamos algo con José, un catalán que tamén dorme na mesma habitación coa muller. Van a vir a Lugo, cerca de Quiroga. Pónselle os ollos como pratos en canto Juan lle fala da carne de alí, e do queixo. Invítanos él a tomar os cafés, e eso que é catalán. Pero Juan di que seguramente os pais son estremeños.
Un saúdo a todos.
0 comentarios:
Publicar un comentario