O polvo do caminho

Hola:

Etapa de hoxe: Triacastela - Sarria. 18,5 Km. Hoxe chegamos a Sarria, onde empezan moitos peregrinos, xa que é a última localidade onde se pode empezar e que quedan máis de 100 km. Nos levamos andados ata hoxe dende que empezamos fai dous anos en Francia 643,10 km. Casi nada. E fáltannos coa etapa de hoxe 133,60 km. Non está mal.

Físicamente pódese decir que estamos ben. As etapas chéganlle ó corpo, pero estamos aguantando. Eu, increíblemente e comparando co ano pasado, non teño nin unha sola ampolla nos pes. Non o entendo, fai dous anos os pes ben, as pernas mal, con dolores de rodilla, gemelos, etc. O ano pasado os pes un desastre, as pernas ben. Este ano os pes ben, as pernas mal outra vez. Pero prefiro así, xa que si tes os pes mal, sofres moito máis. Por outro lado Alex, vai a mellor, e está ben. Juan tampouco ten problema ningún. Pero penso que inflúe bastante que cada duas, ou como moito tres horas, descandamos entre 15 min e media hora, onde sacamos botas e calcetíns, secamos, aireamos e masaxeamos os pes.

Non hai moito que destacar da etapa, mais que imos xa moito en grupo, ainda que cada ún ten o seu ritmo, pero así sempre tes tamén con quen falar. A diferencia de León, encontrámonos con pasillos de castiñeiros, carballos e outra vexetación.

Sarria é a población do camiño con maior número de albergues. Hai moita xente por alí. Chegamos ó albergue San Lázaro. Está ben. Imos a darnos esa ducha que da gloria, rímonos a fartar con Carlos o brasileiro, e as súas contínuas bromas. Carlos di que, como fala portugués, e todos falamos español, "ninguén me entende, falo e falo, pero ninguén me entende". Tamén está sempre coa broma das pulgas con mochila que van de albergue en albergue detrás dos peregrinos. El di que tamén sellan a credencial. E non se equivoca moito, xa que moitos peregrinos levan estes bichos dun albergue para outro. Nos de momento non temos problema, pero algún do grupo está bastante picado por estes animais.

Con todo esto imos a comer. Aproveitamos para ir á feira todos, e alí metémonos nunha pulpería. ¡Qué ben comemos!. A xente alucinou co pulpo, o viño, o churrasco e os cafés de pota e os chupitos. E os gallegos encantados. Ata acabamos cantando a rianxeira todos. Un show.

Despois de comer, aproveitamos para ir visitar o MONASTERIO DE SAN JULIAN DE SAMOS. Sería imperdoable non ir. Foi fundado no século VI, pertenece á orde dos benedictinos. É impresionante. E moi grande, e ainda viven monxes nél, concretamente 14. Un deles recibiunos na porta e vimos a outro cuidando no xardín. Por dentro non se pode describir o que hai, pero entre os claustros, a Igrexa, a Sacristía, e as pinturas, todo o mundo quedou completamente alucinado.

Pola noite chovíu bastante, esperamos que mañán no pase o mesmo.

Ala, ata logo.

Pepe.