O polvo do caminho

Hola:



A etapa de hoxe SARRIA - PORTOMARÍN. 22,40 Km.
Saímos máis tarde que outros días, porque temos o albergue de Portomarín reservado. A cantidade de xente que vemos no camiño e espectacular, chámanos a atención, polo que decía onte, que moita xente se incorpora nesta primeira etapa. A etapa transcurre polas aldeas dos concellos de Sarria, Paradela e Portomarín, con amplios exemplos de románico, pistas e pontes medievais.
Pasamos por Ferreiros, que era onde antigamente existían moitos ferreiros que se dedicaban a arreglar o calzado dos peregrinos e as ferraduras dos cabalos. Tamén traballaban moito para o monasterio de Samos.
Pasamos pola pedra que sinala que faltan 100 km a Compostela. As rodillas seguen a ir mal.
O mais destacabla quizás é o propio Portomarín. O primeiro é decir que a súa historia é interesante, dende que todo o pobo foi trasladado ata o emprazamento actual, cando se fixo o embalse de Belesar, no Miño (anos 60). Que a Igrexa foi levada pedra a pedra ata onde está hoxe. Que ten unha festa da augardente moi coñecida.
Chegamos de primeiros ó albergue. Neste albergue xa non vemos o espíritu do camiño que vimos ata agora. Primeiro polo propio albergue que non garda as formas que debe ter, o meu modo de ver, un albergue do camiño. Nin hai o silencio debido, nin tes a sensación de estar facendo o CAMIÑO DE SANTIAGO, que é algo máis que mercantilismo puro, con todolos respetos por aqueles que teñen albergues privados coma este de Ferramenteiro. Tamén, hai moita xente que ven a facer os últimos kilómetros que non ten nin idea do que é o camiño e o seu significado. Veñen coma quen ven a unha festa campestre, de cachondeo. Por poñer un exemplo, ves a xente con maletas pequenas coma si estiveran nun hotel, fan ruido despois de apagar as luces, non te deixan dormir, hai que chamarlle a atención... en fin, penoso. Nada que ver con toda esa xente que encontramos fai dous anos, o ano pasado, ou este ata agora. E despois din que a xente xoven non ten educación. Pois ata agora todo o mundo demostrou moita. A partir de agora non sei o que imos encontrar.
Decir que pola tarde fomos a misa, onde nos sorprendeu o cura cantando o himno a alegría. Tamén nos dou a bendición a todos os peregrinos.
Rímonos moito con Luis, un dos uruguayos, porque ven facer un camiño raro. Primeiro empezou andando, despois parece que encontrou unha boa amistade con Sonia, que fai o camiño a cabalo, e dóuselle por comprar unha bicicleta para acompañala, e calquera día termina facendo o camiño enriba do cabalo. Un caso.
Bueno, nada mais que contar por hoxe.
Ata logo. Pepe.